Ingaa pisze: 05 maja 2026, 8:16 Witaj. Z żoną oglądaliśmy serial Potwór. O Edzie Geinie. Wiem, że to brzmi strasznie, ale na prawdę otworzył coś u mojej żony. Kiedyś jej wspominałem i badalem nastawienie na hobby i finalnie wyszło, że nie do końca jej to pasuje. Pogodziłem się z tym. W tym serialu główna rolę gra Charlie Hunnan. Bardzo go lubimy. Może widok tego aktorka w damskiej bieliźnie spowodował, że sama przez trzy dni delikatnie badała moja reakcje na ten temat. W końcu się przyznałem, że to hobby nie zniknęło i ciagle jest we mnie. Po ujawnieniu żonie dostałem jakiejś mega energii, jakby to blokowanie zabierało jakaś "cześć moich zasobów". Przez pierwsze miesiące przebierałem się co wieczór. Teraz trochę hobby wyluzowało. Mimo akceptacji żony, jeszcze nie akceptuje siebie w 100%. Nie potrafię na siebie patrzeć w lustrze za bardzo. Próbowałem makeupu i peruki, ale jakoś mam z tym problem. Chyba moja twarz jest zbyt męska. Może w końcu się przelamie i będę dalej próbować. Sorry, że tak wbiłem się do Twojego wpisu, ale od jakiegoś czasu chciałem o tym moim doświadczeniu napisać. Witaj na tym super forum

Żaneta pisze: 05 maja 2026, 8:48 Witam serdecznie równiez i ja. Jak tu się czuć wyjątkowym gdy wszystkie mamy te same problemy to może najpierw przytocze mój przykład, a potem spróbuje wycisnąć jakąś radę lub słowo wsparcia, chociaż. U mnie, mimo tego, że partnerka wiedziała już na poziomie poznawania się o mojej kobiecej stronie brnęła w to, a ja dałem się jej oczarować. Obiecałem jej, że będę mężczyzną, którego ona poszukuje licząc na to, że jakoś to będzie i o moja naiwności, Żanetka (moje fem imię) nie chce wyjść z chaty niczym ex, która poprostu się nie wyprowadzi, bo będzie Ci robić na złość. Były rozmowy z partnerką o Żanecie, ale kończyły się podobnie jak u Ciebie. Nerwy, podnoszenie głosu, i słowa, które kochamy wszyscy "potrzebujesz terapi" "potrzebujesz leczenia" ale, kurwa, za przeproszeniem, czego? Twojej osobowości? Tego co masz zakodowane w genetyce? Mam się wyleczyć z tego co daje mi komfort, co lubię, co nikomu nie robi krzywdy? To nie jest alkoholizm, że jak wypije to nagle szare komórki stwierdzają, że czas śpiólkać i Ty niczym legedarny Hesus zamieniał wodę w wino Ty zamieniasz czteropak w przemoc domową. Wracając do rozmów. UDAŁO SIĘ usłyszałam SPRÓBUJMY i tak Żaneta została uwolniona choć dla komfortu partnerki i też z wdzięczności starałam się minimalizować epatowanie kobiecością, więc nosiłam rzeczy, które były, że tak to powiem, najbardziej neutralne i gdy miało dojść do zbliżenia, przytulenia nosiłam te paskudne, nieoddychające, ciężkie męskie ciuchy. Staniki. To jest coś co kocham i nie mogę się oprzeć, by je nosić. Jestem na tym etapie gdzie bez niego czuje się goła. Też czasami je zakładałam w domu i to było mi wytknięte gdy spytałam czy mogę jej jakoś pomóc gdy pojawił się u partnerki stan poddepresyjny. NAGLE. SIEMANO. Ja wiem, że depresja to poważna sprawa. Sama nie raz stojąc na balkonie czy wogóle patrząc z wysokiego piętra z okna widziałam się na dole i myślałam jak się ułoże na kostce brukowej i czy nie będzie boleć i choć dawno już takich myśli nie miałam to po informacji, że Żaneta musi się znowu chować znów patrzę w dół z nadzieją i kalkulacją. To teraz może część gdzie spróbuje wysnuć wnioski. Czy jeśli ja jestem sprawcą jej depresji to czy mam zniknąć i tak ją wyleczyć, a może to ją pogłębi, czy Żaneta jest jej sprawcą i to ją mam zamordować wyrzucając wszystkie jej rzeczy to śmieci? No ja już się nie będę oszukiwała, że się da ona jest dłużej niż partnerka. Szokujące, ale prawdziwe. Trzeba przeanalizować fakty, bo to nie jest tak, że jak kupujesz mieszkanie koło toru wyścigowego to nie będziesz miał hałasu, a nawet jeśli zaczniesz z tym walczyć to nie powinno się obwiniać toru czy jego zarządców. PRAWDA? TAK JEST? On tam stoi od lat, ma fundamenty i jest w tym miejscu po to by dawał satysfakcje wszystkim. On nikomu nie przeszkadza bo jest w tym konkretmym miejscu po coś. Ja podjęłam decyzję jednak nie mam możliwości aktualnie jej zrealizować. Powiem wprost i może niektórych to zszokować. ROZSTANIE, WYPROWADZKA. Kocham moją parnerkę i nie chcę jej robić krzywdy i nie chcę być powodem jej depresji. Może tylko się tak usprawiedliwiam, ale może to jest to. Wiem, że są różne sytuacje i różni ludzie i mój przypadek choć podobny do wielu z Nas jest jedyny we wszechświecie i nie zachęcam do próbowania moich rozwiązań po uprzednim "rozpoznaniu terenu" by sprawdzić czy akurat ten sposób jest prawidłowy w Twoim przypadku. Popisałam dużo, jak nigdy i nie wiem czy wszystko jest składne, ale temat porusza wiele emocji, a jak wiadomo one są największym wrogiem racjonalnego myślenia. Mimo to mam nadzieję, że coś wniosłam i Ty czytając to przypadkowa podróżniczko znajdziesz w tym coś dla siebie. Pozdrawiam i trzymam kciuki za Ciebie autorko posta i za każdą z Was.

Moniaaa_cd pisze: 05 maja 2026, 17:59 Hej Ada, miło cię poznać i witaj na forum Najważniejsze to zaakceptować siebie, a ty jak widzę jesteś wspaniałą kobietą, i do tego jaką uroczą

Adusia90 pisze: 09 maja 2026, 22:46 Hej Moniaaa!
Absolutnie się zgadzam:) Wydaje mi się jednak że aby coś zaakceptować, najpierw trzeba to dobrze poznać i zrozumieć. A ja właśnie na tym etapie jestem. Poznawania siebie. Dlatego też chwilowo nawet nie męczę tego tematu z Żoną, bo sama chcę poukładać różne rzeczy w głowie, zanim sama zadecyduje czego ja tak na prawdę właściwie chcę/potrzebuje. Mam nadzieje że wiesz co mam na myśli:)
Bardzo dziękuję za miłe słowa i za przywitanie!:)