. Jeszcze dawno temu, na starym forum chciałam się zarejestrować ale były wątpliwości: to nie ja itp, Ale teraz widzę, że jednak. Wróciło. Chciałabym się dzielić tutaj swoimi myślami, żeby nie zostawać z tym samemu. Z mojej historii: Pamiętam, jeszcze w przedszkolu, że zazdrościłam dziewczynkom jak się fajnie bawią i jak mogą być ubrane. Jednak byłem przez nie odrzucany: "nie możesz się z nami bawić", z drugiej strony ostracyzm kolegów. Wtedy posądzenie o bycie babą było gorsze niż śmierć. Miałam takiego kolegę terrorystę co wszystkich wyzywał i jak któryś z chłopców miał rajtuzy, to miał przechlapane. Dzieci potrafią być okrutne. Później różne próby przymierzania rzeczy mamy. Wiadomo rajstopy
, buty na obcasach. Niestety stopy rosły mi szybciej niż młode pędy bambusa i dużo z tego nie było. Gdy byłem w wieku nastoletnim, chyba mama się coś domyślała, i dała mi artykuł z jakiejś gazety o chłopcach lubiących zakładać damskie ubrania, ale oczywiście zarzekałem się, że wszystko jest w porządku, i mnie to nie dotyczy, i na pewno nie pójdę do żadnego specjalisty. Więcej nie było o tym mowy. Dalsza historia wypierania, praca, związek, ślub, dziecko, rozkład związku.. ale o tym nie teraz. I tak zleciało(trochę straszne..). Z przemyśleń jeszcze: Zawsze bardzo się męczyłem na wszelakich imprezach, no bo w końcu nie mogę pokazać jaka jestem i tak naprawdę chciałabym się ładnie ubrać i ślicznie wyglądać. Ech. Dlatego jestem nijaki jako facet. Został mi tylko cięty dowcip, chyba jako wyraz wewnętrznej frustracji, ale uważam, żeby nikogo nie urazić jednak.Dzięki wszystkim za przeczytanie tych wypocin i pozdrowienia dla wszystkich ślicznotek
BuziakiDo następnego
p.s. trochę mieszam końcówki(żeńskie/męskie) mam nadzieję,że jest w miarę spójnie w opowieści.
