close

Informacja dotycząca plików cookies
Informujemy, że używamy informacji zapisanych na urządzeniach końcowych użytkowników przy pomocy plików cookies, w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Korzystanie z naszego serwisu internetowego oznacza, że użytkownik wyraża zgodę na ich zapisywanie. Zgadzam się, nie pokazuj więcej tej informacji
Szczegóły polityki cookie

 Czwartek, 2019-07-18

  Najstarszy w Polsce portal o crossdressingu i transpłciowości
  Istniejemy od 2004 roku

  Ilość odwiedzin: 8165398, ilość odsłon: 64878182
Na skróty
 Familia
 Forum
 Co nowego na forum
 Blog
 Video
 Księga gości
Menu
Strona główna

Ogłoszenia

Aktualności

Nowości w portalu
Nasze projekty
Bieżące wydarzenia
Imprezy i spotkania
Kalendarz spotkań
Od redakcji
Listy do redakcji
Najpopularniejsze

Transpłciowość

Pojęcia
Identyfikacja
Terapia
Pomoc
Przeciw transfobii

Magazyn

Z kraju i ze świata
Zjawiska
Sławni transi
Na granicy płci
Miej świadomość
Prawo
Religia
Moda
Plusy / minusy
Ciekawostki
Na luzie

My i nasi bliscy

LadyLike
Żyć z „nią”
Ja i mój związek

Kultura

Prasa
Teatr
Filmy
Literatura
Grafika
Piosenki

Kawiarenka

Przemyślenia
Moja wielka przygoda
Mój pierwszy raz...
A to ja właśnie...
Transowe przygody
Moje przygody z Anną
Pamiętnik Alex
Wspomnienia Iwony
Opowiadania
Felietony w szpilkach
Biuta Bino

Transformacje

Dbamy o ciało
Makijaż - porady
Ubiór
Włosy i peruki
Dodatki
Tips & tricks
Jak oni to robią!
Makijaż – kurs
Z pomocą medycyny

Poradnik

Przewodnik
Rozmiary
Ciekawy produkt

Katalog

Nasze profile
Specjalnie dla nas
Miejsca i Kluby
Polecamy sklepy
Linki
Pliki do pobrania
Programy

Kontakt

Redakcja
Księga gości
Użytkownicy
Nasza mapa
Najnowsze artykuły
Sobota nad morzem. (189)
2019.07.23 Katowice. Wtorkowe pogaduchy przy kawie (26590)
2019.07.16 Katowice. Dyżur psychologa (26119)
Oczami Nowicjuszki (7116)
Do trzech razy sztuka czyli ... (7795)
Wiosenne Plenerowe Trans Party 2019 (21489)
Spostrzeżenia z życia transki (12226)
Trans Sylwester w Tęczówce (18995)
2018.11.24 Katowice - Trans Wieczorek w Tęczówce (22014)
2018.09.7-9 - Plenerowe Trans Party (32764)
...więcej...
Najczęściej czytane artykuły
Wymiary... idealne (700239)
Tucking&taping, czyli jak pozbyć się wypukłości w kroczu (600594)
Strony prywatne (375549)
Fryzura i makijaż, a kształt twarzy (326649)
Zakupy za granicą (292237)
Wiązanie krawata (271873)
Jaka fryzura? (235921)
Jak zrobić samemu udane zdjęcia? (234911)
Zakupy w Polsce (225987)
Zestawienie rozmiarów obuwia (222222)
...więcej...

Powrót do: Prasa

Mam złe ciało
Liczba wyświetleń: 16650


W skrócie:Czy należy pomagać nastolatkom, którzy uważają, że są transseksualistami? A co w przypadku, gdy tak czuje się czteroletnie dziecko? Viv Groskop z angielskiego The Guardian rozmawia na ten temat z rodzicami transseksualnych dzieci i lekarzami.

Do artykułu dodano 24 komentarzy. Pokaż komentarze.
– To było nasze pierwsze dziecko – wspomina Sarah (imię zmienione), matka dwójki dzieci z południa Anglii. – Jednak od trzeciego roku jego życia wiedzieliśmy, że coś jest nie tak. Była introwertyczką i samotniczką. Kiedy zaczęła chodzić do szkoły, wróciła do domu i powiedziała, że jest dziwakiem. Wydało się nam to dziwnym określeniem jak na czterolatka. Była smutną małą osóbką.

Córka Sarah urodziła się i została wychowana jako chłopiec. Obecnie ma 19 lat i jest znacznie szczęśliwsza w ciele kobiety, po operacji zmiany płci. Rodzinie zajęło dwa lata przyzwyczajenie się do zwracania się do niej per „ona”. Jej matka mówi, że córka wspomina dzieciństwo jako psychiczną torturę, szczególnie w okresie dojrzewania.

– Patrząc wstecz, pamiętam, że nigdy nie mogliśmy znaleźć w domu żadnej taśmy klejącej. A to dlatego, że codziennie przyklejała sobie genitalia. Potem powiedziała nam, że myślała, że w ten sposób odpadnie jej penis i zaczną rosnąć piersi. Myślała, że zwariuje, bo była przeświadczona, że jest dziewczynką.

Pewnego dnia, kiedy jej córka miała 14 lat, Sarah weszła do jej sypialni. – Stała przed lustrem z zakrytymi genitaliami. Strasznie się zawstydziła. A ja powiedziałam: „Nie wiem, co się tutaj dzieje, ale jeśli chcesz, możesz ze mną o tym porozmawiać.” Jakieś 10 minut później przyszła, położyła się obok mnie na łóżku i powiedziała: – Chcę być dziewczynką. Nie jestem chłopcem. To nie moje ciało. Wszystko jest nie tak.

Dla Sarah było to więcej niż szokiem. – Oglądałam programy o transseksualistach, bardzo interesują mnie ludzie, w mojej naturze leży zainteresowanie pewnymi rzeczami…ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że przytrafi się to właśnie mnie.

Sarah szukała pomocy u lekarza pierwszego kontaktu, który się roześmiał. W końcu jej córka została skierowana do jednej z londyńskich przychodni, która zajmuje się dziećmi i nastolatkami z zaburzeniami identyfikacji płciowej. Jednak uzyskanie leczenia z funduszu zdrowia dla córki w okolicach 15. roku życia trwało długo i było trudne. W tym czasie doszło do kilku prób samobójczych i rodzina dała dom pod zastaw, by opłacić prywatnie leczenie hormonalne. Kiedy córka Sarah skończyła 18 lat, rodzina zapłaciła za jej operację za granicą.

Trudna sytuacja dzieci z zaburzeniami identyfikacji płci trafiła w tym roku na pierwsze strony gazet. W lutym prowadzono śledztwo w sprawie samobójczej śmierci 10-letniego Camerona McWilliamsa z Doncaster. W sądzie okazało się, że chłopiec wcześniej prosił o pozwolenie na robienie makijażu i noszenie dziewczęcej bielizny.

– Oczywiste było, że jest nieszczęśliwy i chce być dziewczynką – opowiada jego matka. – Lubił dziewczęce rzeczy.

W tym samym miesiącu 15-letni Lawrence King, który określał siebie jako „płciowo-niezgodnego” i był ofiarą szkolnych prześladowań, został zastrzelony w laboratorium przez innego ucznia.

Na świecie istnieje wiele kontrowersji co do leczenia, jakie można stosować u dzieci w takiej sytuacji. W maju dr Norman Spack, wiodący amerykański specjalista w dziedzinie „płciowo-zdezorientowanych” dzieci i pediatra endokrynolog w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie, powiedział w radiu, że ma przynajmniej 10 transseksualnych pacjentów pediatrycznych, którzy otrzymują leczenie blokujące hormony odpowiedzialne za dojrzewanie. Uważa on, że leczenie daje dzieciom czas, by podjąć decyzję o ewentualnej operacji zmiany płci. Po okresie dojrzewania, leczenie jest dużo trudniejsze.

Społeczna świadomość o transpłciowych dzieciach wciąż rośnie. Cleis Press w wydanej niedawno książce „The Transgender Child: A Handbook for Families and Professionals” pisze: „tysiące rodzin spotyka się z problemem dzieci, które wykraczają poza podział na kolor różowy i niebieski.”

Ale historie takich rodzin rzadko kiedy wychodzą na światło dzienne. Rodziny nie chcą rozgłosu dla problemów swoich dzieci. Nawet dorośli transseksualiści wiele ryzykują, gdy mówią o swojej przeszłości. Po raz pierwszy w Anglii transseksualne dziecko pojawiło się w telwizji w roku 2004. W programie The Oprah Winfrey Show 11-letnia dziewczynka opowiadała o zamiarze przeprowadzenia operacji zmiany płci. Urodziła się jako chłopiec, ale silnie identyfikowała się jako dziewczynka. Jej rodzice pozwolili jej zadecydować, kim chce być. Wystąpili w programie pod zmienionymi imionami. Jej matka, Renee, powiedziała w programie: „Powtarzam córce, że jest wyjątkowa. Bóg stworzył ją wyjątkową, gdyż na świecie nie ma wielu dziewczynek z penisem.” Oboje rodzice nie mieli problemu z transpłciową identyfikacją ich dziecka.

Problemy dotyczące płci mogą wystąpić już w wieku czterech lat (choć rodzice wspomnianego poniżej Jazza twierdzą, że ich dziecko jasno pokazywało że chce nosić sukienki już w wieku 18 lat). – Zwykle problemy stają się bardziej oczywiste, kiedy dzieci idą do szkoły – tłumaczy Simona Giordano, starszy wykładowca etyki i psychiatrii na Uniwersytecie Manchester, która prowadzi międzynarodowe badanie nad identyfikacją płci u dzieci. – Znam przypadki, w których dzieci nie piły cały dzień, by nie musiały iść do toalety, albo nie chciały spać w sypialni ze swoimi kolegami.

W Anglii jest tylko jeden ośrodek w którym leczy się dzieci z takimi zaburzeniami: Gender Identity Development Service at the Tavistock and Portman NHS Foundation Trust w Londynie. Ośrodek prowadzi dr Domenico di Ceglie, autor wielu przełomowych badań na temat transpłciowych dzieci. Gdy pracował w latach 80-tych jako psychiatra dziecięcy zdał sobie sprawę z poblemu transpłciowych dzieci. Jego kolega, psychiatra Polly Carmichael mówi: – Mamy od 60 do 80 pacjentów rocznie i liczba ta rośnie. Opiekujemy się dziećmi od lat 6 do 18.

Nie każde dziecko, u którego rozpoznaje się zaburzenie identyfikacji płci, poddaje się operacji. Ostatecznie decyduje się na nią jedna czwarta z nich. Inne dzieci mogą doświadczać dyskomfortu związanego z płcią z powodu traumatycznych przeżyć. Jednym z pacjentów di Ceglie był 5-cioletni chłopiec, któremu zmarła babcia. Była ona jego głównym opiekunem. Chłopak tak bardzo się z nią identyfikował, że po jej śmierci zaczął bawić się lalkami, ubierać w ubrania mamy, a nawet bawić się w ślub, na którym on był panną młodą. Po konsultacjach, gdy uporał się z bólem po stracie babci, jego zachowania unormowały się.

Linda (imię zmienione) jest matką dziecka z zaburzeniami identyfikacji płci. Pomaga prowadzić założoną w 1994 roku organizację Mermaids, która pozostaje jedyną brytyjską grupą wsparcia dla dzieci z zaburzeniami identyfikacji płci (Pete Burns zebrała środki na utworzenie tej organizacji podczas występu w programie Big Brother w 2006 roku). W Mermaids stowarzyszone są dzieci w wieku od 7 lat, a dzieci w wieku od 12 do 19 lat mają specjalną listę mailngową.

Specjalna konferencja na temat zaburzeń identyfikacji płciowej niepełnoletnich odbywa się w październiku. Niektórzy rodzice są rozczarowani, że na konferencję zaprasza się niewielu specjalistów z zagranicy. Uważają, że Wielka Brytania jest mocno zacofana w stosunku do innych krajów. Ośrodki w Australii, Belgii, Kanadzie, Niemczech, Norwegii, Holandii i Stanach Zjednoczonych udostępniają medykamenty blokujące efekty dojrzewania. W Anglii niewiele mówi się na ten temat, a na konferencji na piętnaście wystąpień były tylko dwa osoby z zagranicy.

Według Towarzystwa Badań nad Identyfikacją Płci i Edukacji Społeczeństwa (ang. Gender Identity Research and Education Society) – Gires, w Wielkiej Brytanii wciąż zbyt mało wiadomo na temat tego zaburzenia. Terry Reed, członkini Gires i matka transseksualnej dorosłej już córki, uważa, że brytyjscy specjaliści są „transfobami”. – Lekarze koncentrują na tym, że bycie „trans” jest złe. Zawsze wierzą, że okres dojrzewania i naturalne hormony „wyleczą” transpłciowe dzieci. A przecież wiemy co się dzieje, gdy takim dzieciom nie zapewni się dostępu do blokerów hormonów. Wykształcają się niechciane drugorzędne cechy płciowe, a ponadto często dochodzi do prób samobójczych.

Reed ma transseksualną córkę, która przeszła operację zmiany płci w wieku 19 lat. – Jedyneą poszlaką jaką zauważyłam było jej zainteresowanie w dzieciństwie damskimi ubraniami. Nawet ich nie zakładała, tylko chciała mieć w swoim pokoju. Powiedziałam jedynie, że nie powinna zabierać ubrań siostry do swojego pokoju i zapomniałam o problemie. Byłam całkowicie zaskoczona, zszokowana i wystraszona, gdy kilka lat później odkryłam o co chodzi. Zawsze jednak uważałam, że ludzie mają prawo być kim chcą. Bez względu na to kim czuło się moje dziecko, byłam jego matką i chciałam jakoś pomóc. Reed wraz z mężem założyli w 1997 roku Gires. – Przeprowadziliśmy 11 warsztatów i skontaktowaliśmy się z ponad 200 rodzinami. Chciałabym wierzyć, że pomogliśmy wielu ludziom poradzić sobie z pierwszym szokiem, odrzuceniem, a czasem – niestety – obrzydzeniem.

Częścią misji Gires jest uświadamianie, że dezorientacja płciowa jest problemem. – Nazywamy to rozbieżnością płci, a nie zaburzeniem identyfikacji płciowej, gdyż takie określenie patologizuje to zjawisko – tłumaczy Reed. Reed chciałaby także, żeby ludzie zrozumieli, że nie jest to wybór ludzi transseksualnych. – Gdy z tym żyjesz, jest to takie oczywiste i silne. Niektóre dzieci już od najmłodszych lat mówią: ‘To właśnie ja. Dlaczego nikt nie rozumie, że mam na imię Bob i nie jestem dziewczynką.’ Czasami dzieje się to w wieku 2-3 lat, gdy tylko zaczną mówić.

Obecnie Gires toczy bój, by uczynić leki blokujące hormony odpowiedzialne za dojrzewanie dostępniejszymi dla grupy dzieci, które – jak przekonują członkowie organizacji – w sposób oczywisty ich potrzebują. Obecnie leki te są przepisywane w Wielkiej Brytanii najwcześniej w wieku 16 lat (w Holandii np. od wieku 12-13 lat). Dr Giordano uważa, że „brytyjskie stanowisko co do leków zatrzymujących dojrzewanie jest całkowicie nieracjonalne. W innych krajach leki są podawane, gdy tylko zacznie się okres dojrzewania. U nas takie leczenie, blokujące estrogen u dziewczyn i testosteron u chłopców, jest bardzo trudne do osiągnięcia.” Od późnych lat 90-tych w Dani prowadzi się badania na grupie ok. 350 nastolatków z odmienną identyfikacją płciową. Kilku z nich miało dostęp do medykamentów hamujących dojrzewanie. Według dra Giordano, leki te są bezpieczne: – To tymczasowa, odwracalna interwencja. Jeśli dziecko zmieni zdanie, można przerwać leczenie. Interwencja jest całkowicie łagodna i nie ma znanych efektów ubocznych – zapewnia.

Rodzice, którzy chcą leczenia blokującego dojrzewanie podkreślają, że życie ich dzieci będzie zagrożone, jeśli go nie otrzymają. Część z nich szuka pomocy za granicą. (…)

– Kiedy transseksualne dziecko zaczyna dojrzewać i nabiera drugorzędowych cech płciowych, operacja zmiany płci staje się bardziej skomplikowana. Wyzwaniem jest ustalenie, które dzieci potrzebują leczenia, ale są przypadki, w których nie ma wątpliwości, że zaburzenie jest silne i trwałe – tłumaczy Giordano.

W środowisku medycznym istnieją jednak obawy, że jest za mało informacji na temat wpływu leczenia blokującego dojrzewanie na masę kostną i mózg.

– Pytanie brzmi: „Co się dzieje, kiedy blokujemy hormony płciowe organizmu tak, że mózg nie spodziewa się dojrzewania” – mówi.

Trwa także zagorzała debata nad pochodzeniem zaburzeń identyfikacji płci. Jest zrozumiałe, że wielu rodziców transseksualnych dzieci oraz dużo transseksualnych osób jest przekonanych, że są one wrodzone. Niektóre badania zajmują się jednak potencjalnymi biologicznymi podstawami zaburzenia. Wielu naukowców pozostaje jednak nieprzekonanych do takiego stanowiska.

Sarah wierzy, że każdy kto by zobaczył, jak nastolatek przechodzi przez ten proces chciałby, aby dziecko otrzymało możliwie szybkie leczenie. Jej córce odmówiono leków, dopóki nie skończyła 16 lat, a do tego czasu pojawiło się już u niej jabłko Adama, niski głos i zarost na twarzy. (…) Przyjaciele rodziny nadal zapominają, co się stało i pytają: „Jak tam twoi chłopcy?”.

– Potrzeba bardzo dużo czasu, by się z tym pogodzić. My potrzebowaliśmy na to dwóch lat. Nikt tego nie wybierał. Było bardzo trudno. Zapytałam mojej córki, czy gdyby jej zaburzenie było rozpoznane w 1989 roku, kiedy byłam w ciąży i byłaby możliwość jej przerwania, to czy chciałaby, żebym to zrobiła? Odpowiedziała, że tak. I zgadzam się z nią. Gdybym wiedziała, że tyle ją to będzie kosztować, to zdecydowałabym się. Tak straszne było wszystko, przez co przechodziliśmy – opowiada.

Ostatecznie jej córka poddała się leczeniu i czuje się dobrze – ciągle jednak stara się poradzić sobie z wydarzeniami z ostatnich sześciu lat.

– Ciągle jest młoda i wszystko jest dla niej nowe. Nienawidzi określenia „transseksualista”. Jest po prostu dziewczyną, która – tak się złożyło – musiała się poddać operacji, by uporządkować swoje sprawy intymne – mówi.

Źródło: Viv Giroskop, The Guardian
Częściowe tłumaczenie: onet.pl, oryginalny tytuł tłumaczenia: Transseksualne dzieci.


Do artykułu dodano 24 komentarzy. Pokaż komentarze.



Powrót do: Prasa

Logowanie
Nick:
Hasło:

Ankieta
Czy uzyskałeś pomoc od organizacji LGBT ?
Trans-Fuzja
Tęczówka
Lambda
KPH
innej organizacji
nie otrzymałem/am pomocy
nie szukałem/am pomocy
Skomentuj

Wyniki ankiet
Użytkownicy
Zarejestrowanych: 8233
On line: 30
Zalogowani:
Wyszukiwanie
Myśl na tę chwilę
To, co u możnych tego świata nazywa się silną wolą, u osłów zwiemy uporem
Julian Tuwim

Skórka
Organizacje i grupy LGBT


sekcja dla całego środowiska Trans

całe środowisko Trans


głównie Les/Gay

Zaprzyjaźnione strony

Crossdressing ogłoszenia



Trans randki
Trans rande
Transgender dating
Copyright (c) 2004-2015 by crossdressing.pl